De laatste tijd heb ik weer wat meer het gevoel toch niet zo heel erg ver weg van huis te zijn.
Zaterdag op café met een Hollander zitten babbelen en die wist mij te vertellen dat er hier "ergens in de buurt van het grote busstation" een echt Belgisch frietkot is. Frieten - en uiteraard het bijhorend vlees van in het frietkot - is dat wat ik hier zowat het meest mis aan België, dus ze moesten ons dat geen 2 keer zeggen. Maandag zijn we met een paar op zoektocht geweest en na wat mensen lastig te hebben gevallen op straat kwamen we er zowaar op uit ook. Echte Belgische frieten, een frikadel, een mexicano, ... en ... Jupiler (man wat een verschil met dat wat ze hier serveren). Heerlijk! Grappig vooral die glimlach op de gezichten tijdens het eten. Ze hebben er daar wel een paar vaste klanten bij.
En na vorige week Loof en Adriaan komt vrijdag het tweede Belgische bezoek langs. Amelie, die zich nu toch al de volle 2 maand aan het amuseren is in Valencia, komt af!Feest feest! Als ik tijd (en zin ;-) heb schrijf ik volgende week een verslagje!
Daaaaaag
Tobias
woensdag 21 oktober 2009
zaterdag 17 oktober 2009
Cannes by day, Monaco by night en een gefrustreerde lerares!
Gedag!
Reeds een tijdje geleden sinds mijn eerste berichtje, maar bij deze een kleine update!
De voorbije week is het weer hier een beetje minder zalig geworden. Nog altijd volle bak zon, maar de wind zorgt er dat we niet meer op elk vrij moment als een bende luie buffels op het strand kunnen gaan liggen.
Van maandagavond tot donderdagochtend is ook het eerste Belgische bezoek afgekomen. Adriaan en Loof, die zn opleiding bij het leger voorbereidde door een keer of 7 naar de Mc Donalds te gaan, kwamen eens inspecteren hoe dat hier nu eigenlijk wel zit. Wanneer ik naar de les moest gingen zij met 2 de stad verkennen, savonds gingen we dan iets eten en werden er wat – nog altijd niet zo geweldige lekkere – pintjes gedronken. Woensdag , trouwens Adriaans verjaardag die gij geweldig ziek zijnde mocht vieren, zijn we, op aanraden van de vriendinnetjes hier, Cannes gaan bezoeken, maar dat is niet bepaald voor herhaling vatbaar. Cannes is bekend van het filmfestival en buiten dat gebouw, wat levensgrote filmfiguren waar ge zo uw hoofd kunt insteken voor een foto en een “vieille ville” van hoop en al 20 huizen is er waarlijk niets te zien. Wel wat winkels nog, dus dat zal wel de reden zijn dat de vrouwen dat nog wel kunnen appreciëren.
Wat hier wel onder de noemer “voor herhaling vatbaar” valt is de donderdagavond in Monaco. Sommigen onder jullie kennen misschien de discotheek Kare(ment) .. Heel wat plaatselijken hier beweren dat dat de beste discotheek van Europa is en ze zouden wel eens gelijk kunnen hebben. Normaal moet er zwaar inkom betaald worden, maar omdat de zomer voorbij is hebben ze beslist om de donderdag voor iedereen gratis te maken.
Monaco ligt met de trein op zo’n 20 minuten van Nice, dus vrij easy bereikbaar. Het lijkt een donderdags ritueel geworden om om 22u30 met iedereen van EF af te spreken aan het station, om dan in groep te trein te nemen. Geweldige groep is dat trouwens, een man of 30 à 35 bestaande uit Belgen, Hollanders, Oostenrijkers en Zwitsers, maar minstens evenveel Mexicanen, Venezolanen, Ecuadorianen en zelfs een Taiwanese. Eens toegekomen in Monaco schuift de groep aan het tempo van een 120 jarige slak richting de discotheek waar er op geweldige muziek een feestje wordt gebouwd. Rond half zes wacht dan de eerste trein naar huis, waarbij het altijd hopen is dat er iemand wakker blijft om de halte “Nice” niet te missen. Enig nadeel aan zo’n donderdagavond is dat er de vrijdagochtend om 8u20 les geprogrammeerd staat, met als gevolg dat er dan een man of 10 ligt te slapen in de zetels in de leefruimte op school en de Mexicaanse meisjes in hun pyjama naar de les komen.:-)
Wat de lessen zelf betreft was het in het begin wat wennen dat het geen univ meer is. Alice, de lerares van mn hoofdvak (Francais Général) is zo’n tuttebel die echt op alles commentaar heeft. De week voor de komst van Loof werd ik op dinsdag mn gsm afpakt, op woensdag mn MP3 en moest ik me de donderdag verzetten, omdat Bo (zowaar een toffe Hollandse) te veel tegen mij babbelde. Deze week heb ik dan écht mn best gedaan om geen commentaar meer te krijgen en dat is toch wel redelijk gelukt. Na een les eens 5minuten met haar staan babbelen en sindsdien vindt ze mij precies wel een beetje leuker. Oef!:-)
De andere leraars zijn wel zeer aangenaam. Vooral het keuzevak Jeux de role, waarbij we zo kleine toneeltjes moeten spelen, vind ik best wel geweldig!
Terwijl ik dat hier allemaal aan het typen ben staat Sporza Radio op en Cercle is het blijkbaar weer geweldig aan het doen (ironie ja!). Heb zo’n gevoel dat ik op groenzwart vlak niet te veel zal missen dit jaar. Alleen de feestjes op zaterdagavond met de gekke dj en “moatje moatje” Ricardo geven me een weemoedig gevoel! Voor de rest vind ik het leven hier nog altijd geweldig fijn!
Tot de volgende vriendjes!
Tobias
Reeds een tijdje geleden sinds mijn eerste berichtje, maar bij deze een kleine update!
De voorbije week is het weer hier een beetje minder zalig geworden. Nog altijd volle bak zon, maar de wind zorgt er dat we niet meer op elk vrij moment als een bende luie buffels op het strand kunnen gaan liggen.
Van maandagavond tot donderdagochtend is ook het eerste Belgische bezoek afgekomen. Adriaan en Loof, die zn opleiding bij het leger voorbereidde door een keer of 7 naar de Mc Donalds te gaan, kwamen eens inspecteren hoe dat hier nu eigenlijk wel zit. Wanneer ik naar de les moest gingen zij met 2 de stad verkennen, savonds gingen we dan iets eten en werden er wat – nog altijd niet zo geweldige lekkere – pintjes gedronken. Woensdag , trouwens Adriaans verjaardag die gij geweldig ziek zijnde mocht vieren, zijn we, op aanraden van de vriendinnetjes hier, Cannes gaan bezoeken, maar dat is niet bepaald voor herhaling vatbaar. Cannes is bekend van het filmfestival en buiten dat gebouw, wat levensgrote filmfiguren waar ge zo uw hoofd kunt insteken voor een foto en een “vieille ville” van hoop en al 20 huizen is er waarlijk niets te zien. Wel wat winkels nog, dus dat zal wel de reden zijn dat de vrouwen dat nog wel kunnen appreciëren.
Wat hier wel onder de noemer “voor herhaling vatbaar” valt is de donderdagavond in Monaco. Sommigen onder jullie kennen misschien de discotheek Kare(ment) .. Heel wat plaatselijken hier beweren dat dat de beste discotheek van Europa is en ze zouden wel eens gelijk kunnen hebben. Normaal moet er zwaar inkom betaald worden, maar omdat de zomer voorbij is hebben ze beslist om de donderdag voor iedereen gratis te maken.
Monaco ligt met de trein op zo’n 20 minuten van Nice, dus vrij easy bereikbaar. Het lijkt een donderdags ritueel geworden om om 22u30 met iedereen van EF af te spreken aan het station, om dan in groep te trein te nemen. Geweldige groep is dat trouwens, een man of 30 à 35 bestaande uit Belgen, Hollanders, Oostenrijkers en Zwitsers, maar minstens evenveel Mexicanen, Venezolanen, Ecuadorianen en zelfs een Taiwanese. Eens toegekomen in Monaco schuift de groep aan het tempo van een 120 jarige slak richting de discotheek waar er op geweldige muziek een feestje wordt gebouwd. Rond half zes wacht dan de eerste trein naar huis, waarbij het altijd hopen is dat er iemand wakker blijft om de halte “Nice” niet te missen. Enig nadeel aan zo’n donderdagavond is dat er de vrijdagochtend om 8u20 les geprogrammeerd staat, met als gevolg dat er dan een man of 10 ligt te slapen in de zetels in de leefruimte op school en de Mexicaanse meisjes in hun pyjama naar de les komen.:-)
Wat de lessen zelf betreft was het in het begin wat wennen dat het geen univ meer is. Alice, de lerares van mn hoofdvak (Francais Général) is zo’n tuttebel die echt op alles commentaar heeft. De week voor de komst van Loof werd ik op dinsdag mn gsm afpakt, op woensdag mn MP3 en moest ik me de donderdag verzetten, omdat Bo (zowaar een toffe Hollandse) te veel tegen mij babbelde. Deze week heb ik dan écht mn best gedaan om geen commentaar meer te krijgen en dat is toch wel redelijk gelukt. Na een les eens 5minuten met haar staan babbelen en sindsdien vindt ze mij precies wel een beetje leuker. Oef!:-)
De andere leraars zijn wel zeer aangenaam. Vooral het keuzevak Jeux de role, waarbij we zo kleine toneeltjes moeten spelen, vind ik best wel geweldig!
Terwijl ik dat hier allemaal aan het typen ben staat Sporza Radio op en Cercle is het blijkbaar weer geweldig aan het doen (ironie ja!). Heb zo’n gevoel dat ik op groenzwart vlak niet te veel zal missen dit jaar. Alleen de feestjes op zaterdagavond met de gekke dj en “moatje moatje” Ricardo geven me een weemoedig gevoel! Voor de rest vind ik het leven hier nog altijd geweldig fijn!
Tot de volgende vriendjes!
Tobias
dinsdag 6 oktober 2009
De eerste week!
Vriendjes!
Op algemeen verzoek heb ik een blog aangemaakt. Via deze weg ga ik proberen om jullie een beetje op de hoogte te houden van mijn leven de komende 9 maanden. Geen idee, hoe lang deze blog zal meegaan, want mezelf kennende ben ik misschien wel een beetje te lui om hier op regelmatig basis teksten op te posten, maar ik zal toch wel mijn best doen!
Ik ben hier nu ondertussen al een goeie week en begin het hier best wel fijn te vinden.De eerste dagen waren wel vre hard wennen. Het afscheid op Zaventem viel toch een stuk zwaarder dan verwacht en vooral de weg van douane naar de controle van de handbagage (waarbij ge trouwens uw schoenen moet uitdoen tegenwoordig) was lastig. Dat is zo een weg dat ge toch een goeie 5 minuten moeten wandelen en dat waren toch wel 5 minuten met wat traantjes in de ogen. De blikken van de mensen à la “Manneke wat is uw probleem” moest ik er maar bijpakken. Tijdens het aanschuiven voor de controle heb ik dan naar Loof gebeld en daarna was ik al een klein beetje vrolijker.
De vlucht zelf was cava. Na anderhalf uur vliegen landden we op één van de mooiste landingsbanen van de wereld. Precies of we gingen landen in de zee!Op de luchthaven werd ik opgepikt door mijn gastmoeder voor de komende 4,5 maanden. Zo klein madamtje van hooguit 1m55 met grijs haar en zelf geschilderde wenkbrauwen. Eens toegekomen in het appartement hier zei die mega droog “dit is uw kamer, slaapwel”. En ik zat hier te blinken .. Geen eten, geen drinken, heel op mn eentje. Toen vloekte ik toch wel eventjes bij de gedachte dat ik een goeie 4 maand bij zo iemand zou moeten doorbrengen. Ondertussen is het wel ok, het is een lief mevrouwtje waarvan ik mag doen wat ik wil en die ik altijd mag roepen als ik iets nodig heb (heb van haar bvb een fiets gekregen, omdat ik snachts iedere keer een goeie 45min moest wandelen naar huis). Alleen het eten is hier niet bepaald hoogstaand te noemen :-)
De maandagochtend moest ik om half negen op school zijn voor een test om ons niveau te bepalen. Int begin was die vre simpel, maar na een tijdje werd die wel heel moeilijk. Uiteindelijk zit ik in niveau 4 van de 6, het niveau waar de meeste Belgen beginnen.Na die test ben ik met een Duitser en een Noorse de stad wat gaan verkennen. Savonds ook nog iets gaan drinken met hen en een Zwitserse. Leuk internationaal onderonsje!
De dinsdag was dan de eerste lesdag en vanaf dan leerde ik ook de meeste Belgen kennen. Vanaf dan werd ook het normale leventje hier aangevat die tot nog toe iedere dag bestond uit naar de les gaan, op de vrije momenten op het strand gaan liggen en savonds op stap gaan. Helaas zegt internet dat het vanaf donderdag zal beginnen regenen, dus ik ben benieuwd waar we ons dan mee gaan bezig houden op de vrije momenten.Ondertussen heb ik wel al redelijk wat vriendjes gemaakt. Naast de Belgen zijn er ook wat Hollanders, een geweldige Venezolaan (of een Venezueliaan, zoals ge wilt ;-) ) en wat Zwitsers. Die Zwitsers vertrekken helaas wel bijna allemaal komende zaterdag.
Zondag was het de verjaardag van Lise en dat hebben we de zaterdag toch wel redelijk gevierd. Eerst zijn we aan de haven iets gaan eten en daarna hebben we met een man of 15 de trein genomen naar Juan Les Pins, een klein dorpje hier in de buurt, voor een geweldig feestje. Het uitgaansleven is hier wel niet goedkoop .. Gemiddeld 6 euro voor een halve liter en in de meeste bars die langer dan 2u openblijven moet ge inkomen betalen (altijd 10 of 20 euro).
Wat de lessen betreft is het niet altijd even simpel. We zien veel dingen waarvan ik wel weet dat ik het ooit nog geleerd heb, maar die ik me in geen 100 jaar kan herinneren. Het probleem, nuja probleem, is ook dat van ons niet echt verwacht wordt dat we blokken wat we zien in de lessen, echte examens kennen ze hier blijkbaar niet. Het meeste Frans leer ik dus vooral in het gastgezin, waar Josette mn geweldig Frans wel iedere keer verbetert, en in de winkels.
Soit, ik stel het hier dus best wel goed en slaag er tot nu wel in om te overleven!
À bientôt!
Tobias
Op algemeen verzoek heb ik een blog aangemaakt. Via deze weg ga ik proberen om jullie een beetje op de hoogte te houden van mijn leven de komende 9 maanden. Geen idee, hoe lang deze blog zal meegaan, want mezelf kennende ben ik misschien wel een beetje te lui om hier op regelmatig basis teksten op te posten, maar ik zal toch wel mijn best doen!
Ik ben hier nu ondertussen al een goeie week en begin het hier best wel fijn te vinden.De eerste dagen waren wel vre hard wennen. Het afscheid op Zaventem viel toch een stuk zwaarder dan verwacht en vooral de weg van douane naar de controle van de handbagage (waarbij ge trouwens uw schoenen moet uitdoen tegenwoordig) was lastig. Dat is zo een weg dat ge toch een goeie 5 minuten moeten wandelen en dat waren toch wel 5 minuten met wat traantjes in de ogen. De blikken van de mensen à la “Manneke wat is uw probleem” moest ik er maar bijpakken. Tijdens het aanschuiven voor de controle heb ik dan naar Loof gebeld en daarna was ik al een klein beetje vrolijker.
De vlucht zelf was cava. Na anderhalf uur vliegen landden we op één van de mooiste landingsbanen van de wereld. Precies of we gingen landen in de zee!Op de luchthaven werd ik opgepikt door mijn gastmoeder voor de komende 4,5 maanden. Zo klein madamtje van hooguit 1m55 met grijs haar en zelf geschilderde wenkbrauwen. Eens toegekomen in het appartement hier zei die mega droog “dit is uw kamer, slaapwel”. En ik zat hier te blinken .. Geen eten, geen drinken, heel op mn eentje. Toen vloekte ik toch wel eventjes bij de gedachte dat ik een goeie 4 maand bij zo iemand zou moeten doorbrengen. Ondertussen is het wel ok, het is een lief mevrouwtje waarvan ik mag doen wat ik wil en die ik altijd mag roepen als ik iets nodig heb (heb van haar bvb een fiets gekregen, omdat ik snachts iedere keer een goeie 45min moest wandelen naar huis). Alleen het eten is hier niet bepaald hoogstaand te noemen :-)
De maandagochtend moest ik om half negen op school zijn voor een test om ons niveau te bepalen. Int begin was die vre simpel, maar na een tijdje werd die wel heel moeilijk. Uiteindelijk zit ik in niveau 4 van de 6, het niveau waar de meeste Belgen beginnen.Na die test ben ik met een Duitser en een Noorse de stad wat gaan verkennen. Savonds ook nog iets gaan drinken met hen en een Zwitserse. Leuk internationaal onderonsje!
De dinsdag was dan de eerste lesdag en vanaf dan leerde ik ook de meeste Belgen kennen. Vanaf dan werd ook het normale leventje hier aangevat die tot nog toe iedere dag bestond uit naar de les gaan, op de vrije momenten op het strand gaan liggen en savonds op stap gaan. Helaas zegt internet dat het vanaf donderdag zal beginnen regenen, dus ik ben benieuwd waar we ons dan mee gaan bezig houden op de vrije momenten.Ondertussen heb ik wel al redelijk wat vriendjes gemaakt. Naast de Belgen zijn er ook wat Hollanders, een geweldige Venezolaan (of een Venezueliaan, zoals ge wilt ;-) ) en wat Zwitsers. Die Zwitsers vertrekken helaas wel bijna allemaal komende zaterdag.
Zondag was het de verjaardag van Lise en dat hebben we de zaterdag toch wel redelijk gevierd. Eerst zijn we aan de haven iets gaan eten en daarna hebben we met een man of 15 de trein genomen naar Juan Les Pins, een klein dorpje hier in de buurt, voor een geweldig feestje. Het uitgaansleven is hier wel niet goedkoop .. Gemiddeld 6 euro voor een halve liter en in de meeste bars die langer dan 2u openblijven moet ge inkomen betalen (altijd 10 of 20 euro).
Wat de lessen betreft is het niet altijd even simpel. We zien veel dingen waarvan ik wel weet dat ik het ooit nog geleerd heb, maar die ik me in geen 100 jaar kan herinneren. Het probleem, nuja probleem, is ook dat van ons niet echt verwacht wordt dat we blokken wat we zien in de lessen, echte examens kennen ze hier blijkbaar niet. Het meeste Frans leer ik dus vooral in het gastgezin, waar Josette mn geweldig Frans wel iedere keer verbetert, en in de winkels.
Soit, ik stel het hier dus best wel goed en slaag er tot nu wel in om te overleven!
À bientôt!
Tobias
Abonneren op:
Posts (Atom)